Samanta Schweblin kitaplarının dünyasında kaybolan ben…
Birkaç sene önce Kurtarma Mesafesi kitabını alıp okumuştum ve aşırı etkilenmiştim. Kitapta beni rahatsız eden ama aynı zamanda elimden bırakmamamı sağlayan bir güç vardı sanki. Zaman ve mekânın kaybolduğu, zihnin en derinden aktığı o kesintisiz diyalog kurgusu, bugüne kadar okuduklarım içinde en iyilerden biri bana göre. Bir gün içinde bitirmiştim. O sene okuduğum en etkileyici ve bende iz bırakan kitaplardan biriydi. Bu kitap uluslararası bir başarı yakalayarak 2017 Uluslararası Man Booker Ödülü'nde finalistliğe kadar yükseldi.
Evet, Kurtarma Mesafesi beni kurtarmamış, daha çok içine çekmişti sanki. Bu iyi bir şey mi? Kötü bir şey mi? Benim açımdan oldukça iyi bir şey.
Sonra öykülerden oluşan başka bir kitabını aldım, Yedi Boş Ev. Bu da oldukça güzeldi ama beni ilk kitap kadar etkilemedi. Ancak yayımlandığı dönemde Tigre Juan Ödülü'nü kazandığını da belirtmek gerek. Dilimize çevrilen Ağızdaki Kuşlar ve Kentukiler kitaplarını da geçen yaz aldım.
Ağızdaki Kuşlar kitabını hiç sevmedim doğruyu söylemek gerekirse. Özellikle kitaba adını veren öykü beni sinir etti ve fazlasıyla gerdi. O kızın kuş yeme sahnesindeki o grotesk ve olağandışı durum insanda fiziksel bir huzursuzluk yaratıyor. Kitabı kapattıktan sonra bile günlerce o tuhaf görüntüyü zihnimden atmaya çalıştım.
Kentukiler ise günümüzde yaşadığımız dijital bağımlılığı ve röntgencilik dürtüsünü merkeze alan, o uzaktan kumandalı sevimli ama bir o kadar tekinsiz oyuncaklar üzerinden insanı köşeye sıkıştıran bir romandı. Teknolojinin getirdiği o sessiz çöküntüyü ve yabancılaşmayı yine rahatsız edici bir gerçeklikle yüzümüze çarpıyor.
Samanta Schweblin herkesin seveceği tarzda bir yazar değil, anlamak da zor olabilir. Beni rahatsız ettiği kadar aşırı etkileyen bir yönü var yazarın. Tekinsiz ve gerçekçi bir yazım tarzı var. Bambaşka bir bakış açısıyla düşündüğünü okurken hissedebiliyorum. Bu da beni daha çok çekiyor. Yazar okuyucunun konforunu bozuyor ve boğucu bir anlatımla negatifliğe çekiyor. Aslında klostrofobik bir hava var kitaplarında.
Kurtarma Mesafesi kitabı benim için hepsinden daha güzel, hatta iki defa okudum. Bunu daha önceki yazımda söylemiştim. Kitabın Netflix'teki film uyarlamasını da izledim ancak ne yazık ki kötü bir film olmuş bana göre. Romandaki zihinsel, rüya gibi ve klostrofobik kabus atmosferini ekrana aktaramamışlar, izlemeseydim ve zihnimdeki haliyle kalsaydı çok daha iyi olurdu.
Can Yayınları'ndan çıkan kitapları İspanyolca aslından çeviren Emrah İmre. Son kitap Kentukiler'in çevirisi Saliha Nilüfer'e ait. Yazar Arjantinli ve şu an yaşamını Almanya Berlin'de sürdürüyor.
Samanta Schweblin kitaplarını okurken ince bir çizginin üstünde yürüyor gibisiniz. Dengede durmaya çalışmak ama duramamak gibi... Gerilimi, gerçekliği, rahatsızlığı ve eleştiriyi sonuna kadar yaşıyorsunuz. Yazarın ilk kitabı olan El núcleo del disturbio henüz dilimize çevrilmemiştir. Yine El buen mal ve La respiración cavernaria da Türkçede henüz yayımlanmamıştır.
Aslında ruh sağlığıma hiç iyi gelmediği kesin. Gece okuma hatasına düştüğümde, ışığı kapatıp uyumaya çalışırken bile odanın köşesinden tekinsiz bir şey çıkacakmış gibi hissediyorum. Yine de o klostrofobik kabus atmosferi öyle bir çekiyor ki, her defasında "Gel beni biraz daha rahatsız et Schweblin" diyerek kendimi bile bile ateşe atıyorum🙃 Beni zorlasa da kadının kalemini aşırı seviyorum, okumak çok keyif veriyor😍📚
Eğer siz de bu tekinsiz, klostrofobik ve sarsıcı dünyada gezintiye çıkmak isterseniz, yazarla tanışmaya kesinlikle Kurtarma Mesafesi'nden başlamanızı öneririm📚
0 Yorum
Yorumlarınız gülümseme bırakıyor, teşekkürler ☺️